Hallo, lieve loglezers.

Nou, eindelijk heb ik eens tijd om iets voor het log te schrijven! En tijd, dat is iets heel speciaals. Dat is namelijk de alles bepalende factor. Ik dacht, toen ik aan het idee voor de film werkte, dat Geld de allesbepalende factor zou zijn. Niets is minder waar gebleken, er valt echt een hele berg werk te verzetten zonder budget, als je maar zorgt dat alle medewerkers iets terug zien voor hun moeite. Meestal is dit gewoonweg de lol, soms ook een verdieping op serieuzer gebied. Hoe het ook zij, die tijdsfactor heeft zijn tol wel geëist. Ik heb namelijk ook nog een gezin, een studie en mijn werk als docent engels om te onderhouden! Alle voorgenoemden hebben te lijden gehad van mijn aspiraties als filmmaker en ik ben vooral Lisette meer dan eeuwig dankbaar voor haar steun aan mij. Dat wilde ik even kwijt alvorens jullie deelgenoot te maken van mijn ervaringen.

De voorbereidingen
Hoewel het ook een goed gevoel geeft om van alles voor elkaar te boksen voor een productie van jezelf, het blijft het minst creatieve gedeelte van filmmaken en ik zou het graag uit handen gegeven hebben. Doordat ik een controlefreak ben en doordat ik helaas niemand op korte termijn kon vinden die overtuigend mee de produktie kon doen, heb ik me een slag in de rondte gewerkt om lokaties, mensen, props, schema’s, etc te regelen. Gelukkig kon ik wel rekenen op een leger aan mensen die eigenlijk iets anders voor de film zouden doen, maar die zich flexibel opstelden, en zo heeft iedereen wel een dubbel ( of drie-of vier-dubbele) rol gehad!

De draaidagen
Ik wist vroeger alleen dat ik een bepaalde kick kreeg van het optreden met mijn bandje, maar nu weet ik dat ik die kick ook krijg van het draaien van een film, wat een adrenaline! Natuurlijk was de ene dag spannender dan de ander maar het gaf me immens veel voldoening en het maakte alle stress weer als vergeten. Ik had echt het idee dat we als een team steeds meer naar elkaar toegroeiden, dan bedoel ik in de eerste plaats de samenwerking met Thijs de cameraman, van wie ik erg veel geleerd heb. Maar ook het team; mezelf, Thijs en Remi en Schuif ( Marc Ebben) de geluidstechnici. Op het acteervlak gebeurde hetzelfde met de steeds terugkerende acteurs Nick Maijen ( Nico in de film) en Piet van Eijkeren ( Kolonel de Bruin in de film). Dat gevoel als een team aan het werk te zijn schenkte veel vertrouwen, ook in het product, want een idee hebben is leuk, maar het uitvoeren is natuurlijk een tweede. Een paar anekdotes dan, want zoals ik al zei, de ene draaidag werd soms toch net iets memorabeler dan de andere, vaak door onvoorziene omstandigheden ( zie verdere anekdotes op dit log).


Het kopje
We draaiden in een verlaten boerderij in de polder met Mok, Paul, Rob en Remi als acteurs en Remi ( jawel, dubbelrol) en Thijs, ik en Erik als crew. De scene betrof het drinken van een kopje thee door Mok, Rob die binnen zou stormen en Mok die dan van schrik het kopje stuk zou laten vallen. Ahum, dat was althans het plan. Om het in twee keer te filmen legden we kussens op de grond om het kopje op te vangen, hoewel IEDEREEN het er over eens was dat op de zeilen vloer, het kopje toch nooit stuk zou vallen, maar allee, dat lossen we later dan wel weer op.......
Omdat ik graag alles grondig doorneem, besloot ik Mok even te laten zien hoe het moest. Nu moet je weten dat dat kopje heel specifiek was: een oortje eraf, bepaalde vorm en kleur, en het kopje stond ook al geruime tijd in beeld.( er was dus no way, dat we er twee van zouden hebben!)
Ik dus met kopje aan Mok laten zien:”kijk, je schrikt en dan laat je het kopje vallen op de kussens hier naast je op de grond”. Mok knikte begrijpend maar dat was natuurlijk niet genoeg voor mij. Om zeker van mijn zaak te zijn zwiepte ik van links naar rechts ( “Kijk Mok, zo maak je een schrikbeweging”) en liet het kopje uit mijn hand vallen met een evenredige selheid als mijn gezwiep en zo kwam het dat het kopje ruim naast de kussens uiteenspatte op de grond.....Toch best hard dus, zo’n zeil....
Gevolg....schrappen van de scene en ach, maar weer eens door met een
improvisatie..Het zal eens anders zijn!
De oplettende lezer begrijpt natuurlijk dat dit incident geheel niet mijn schuld was en dat het niet voor de aanwezigen spreekt dat ze de de natuurkundige wetten zo konden onderschatten!


Heeel veeeeel vluchtelingen
Het was een mooie dag, daar in Tilburg, om de eindscene op te nemen. Ik had alles uit de kast getrokken om iedereen uit mijn vrienden en bekendenkring die nog niet aan de film mee had gewerkt ( en dat waren er niet veel meer) vluchteling te laten spelen. Het roadblock zag er prima uit ( bedankt nog Vincent!) en Barry keek Mean as a Motherfucker. Piet, Thijt en Nick hadden hun koffie op en waren dus overal klaar voor. Ikzelf doebleerde maar weer eens als geluidsman en Ronald en Erik hadden er zin in. “Hoeveel vluchtelingen heb je geregeld Klaas?”, klonk het aan alle kanten,”Nou, toch zeker tussen de 20 en de 60 hoor!”klonk het zelfverzekerd terug. Na lang wachten ( mmm ook dat zal eens anders zijn) kwamen er welgeteld vier mensen opdraven naar aanleiding van een artikel in de krant, hulde aan de familie Van Erp-Coolen!
Shit! Wat nu? Iedereen bleef erg op zijn gemak, Klaas maakt de film immers en hij zal het wel weten...Niet dus. Ik dacht als een razende na hoe het script zo te veranderen dat we toch met een eindscene naar huis konden. Net toen ik van plan was er dan maar een pornofilm van te maken kwam de verlossing, die, zoals het cliche wil, erg dichtbij was. Op nog geen honderd meter van ons verzamelde zich plots zo’n dertig mensen met verrekijkers en enkele met een kabouterpak aan. Het bleek om een bizar verjaardagsfeestje te gaan! Hop, Thijs en ik met de megafoon erop af! En ja hoor, al deze olijke brabanders bleken heel bereid even langs ons checkppoint te lopen( behalve natuurlijk de kabouters). En nog een keer. En nog een keer. En vooruit dan..nog een laatste keer. Het was echt een hele toffe actie van zowel ons als die mensen en het heeft wellicht de scene gered...


Aukje en Marieke
Twee van de professionals in de film zijn Aukje en Marieke van Ginneken. Vooral van Aukje was de medewerking lang onzeker. Er moest nog een contract aan te pas komen voor het geval de film een hit word en dat was best moeilijk te regelen. Gelukkig hielp haar management me mee in plaats van tegen en het kwam net op tijd goed. Marieke leende zich een middag om neergeschoten te worden en sprak de historische woorden: “Ik zit hier al vijfentwintig uur met mijn billen op de koude grond maar ik heb het allemaal over voor Klaas!”. Ja, dames, zo hoort het, denk ik dan.
Aukje was 7 maanden zwanger en moest uit een auto gesleurd worden alvorens ze verrot gescholden werd door Piet. (Ja, ik heb zo mijn momenten als scenarist).
De hele crew in mijn Opel burgerbak en hop, we laten Aukje in de kou staan bij een verlaten benzinepomp. “Prachtig!”roep ik, en “Wat een shot!”. Onderwijl bleek Aukje last van Harde Buiken te hebben en stond ze dus echt kromgebogen van de pijn tegen een hek uit te zieken. Ik begon mij nu toch lichtelijk schuldig te voelen...
De rest van de dag verliep heel bizar; we waren namelijk 45 minuten te vroeg klaar!! Dat is echt ongehoord, zoals velen nu zullen vervloeken ( zo schatte ik eens een draaidag in van 19.00 tot 23.00 en het werd 4.00 uur......)( overigens schatte ik ook wel eens een draaidag van 19.00 tot 22.00 en toen werd het 3.00 uur, dus dat viel mee). ( Ik heb het ook gepresteerd om 12 figuranten 4 uur te laten wachten..dat viel dan weer tegen..).


Ik kan alleen maar dankbaar zijn voor alle mensen en hun inbreng en ik doe mijn best om al jullie moeite in het eindproduct tot uiting te brengen.

Even last but not least speciaal Croissanterie La Fontaine nog noemende; jullie zijn echt ieders held geworden op een lange dag!

Mensen, check regelmatig dit log en hopelijk zien we elkaar snel!

Klaas